ღ معارف مهدویت ღ
السلام علیک یا داعی الله و ربانی آیاته

بخش های دیگر

فتوبلاگ من
پرسش و پاسخ
یادداشت بازدیدکنندگان
گالری وبلاگ

صفحات وبلاگ

واسطه فيض

نظرسنجی

نظرتون درباره اين وبلاگ
عالي
خوب
متوسط
ضعيف



جستجو

دوستان من

 ضرورت معرفت به امام زمان

حجت الاسلام و المسلمین محسن قرائتی

«صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لَا الضَّالِّينَ‏» سوره حمد، آيه 7 (خداوندا! ما را به) راه كسانى كه آنها را مشمول نعمت خود ساختى، (هدايت كن) نه غضب شدگان و نه گمراهان! نكته ها اين آيه راه مستقيم را، راه كسانى معرّفى مى‏كند كه مورد نعمت الهى واقع شده‏اند و عبارتند از: انبيا، صدّيقين، شهدا و صالحين.[1] توجه به راه اين بزرگواران و آرزوى پيمودن آن وتلقين اين آرزو به خود، ما را از خطر كج‌روى و قرار گرفتن در خطوط انحرافى باز مى‏دارد. بعد از اين درخواست، از خداوند تقاضا دارد كه او را در مسير غضب‏شدگان وگمراهان قرار ندهد؛ زيرا بنى‏اسرائيل نيز به گفته قرآن، مورد نعمت قرار گرفتند، ولى در اثر ناسپاسى و لجاجت گرفتار غضب شدند. امام صادق A در ضمن تفسير اين آيه فرمود: «الضَّالّينَ الشّاكُ و الَّذِينَ لَا يَعْرِفُونَ الْإِمَامَ‏؛[2] ضالين و گمراهان شك كنندگان و كساني هستند كه امامشان را نمي‌شناسند». رسول خدا (ص) در ضمن حدیث ثقلین كه شيعه و سني نقل كرده‌اند، فرمود: «إِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا؛[3] اگر همراه قرآن و اهل بيت باشيد گمراه نمى‏شويد. « تَضِلُّوا» همان ضالين است كه در آخر سوره حمد نیز مي‌خوانيم «غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لَا الضَّالِّين»‌ٰ،[4] پس شما كه در نماز مى‏گوييد: «خدايا! ما را جز ضالين قرار نده»؛ اگر مى‏خواهيد منحرف نشويد، باید به قرآن و اهل بيت رجوع كنيد. با این بیان، ضالين كسانى هستند كه يا اهل بيت را مى‏گيرند و قرآن را رها مى‏كنند و يا قرآن را مى‏گيرند و از اهل بيت جدا مي شوند، چرا که پيامبر در حدیث ثقلین تصریح می‌کند که اگر هر دوی این ها بودند گمراه نمي‌شويد، مثل اينكه اگر دو ريل بود قطار حركت مى‏كند اما اگر يك ريل باشد، قطار از ريل خارج و نابود مى‏شود. اگر مى‏خواهيد هيچ وقت منحرف نشويد باید هم به قرآن و هم به اهل بيت تمسک کنید! و این يعنى معلم و كتاب بايد با هم باشد. درباره لزوم شناخت‏ امام‏ و پيروى از او رسول اكرم (عج)فرمود:«مَنْ مَاتَ وَ لَمْ يَعْرِفْ إِمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً؛[5] اگر كسى بميرد و امام زمانش را نشناسد به مرگ جاهلی از دنیا رفته است». اگر انسان امام زمانش را نشناسد، از دینش هم منحرف می شود. شما در بخشی از یکی از دعاهای عصر غیبت می‌خوانید: خدایا!... اگر امامم به من را نشناسانی‏ از دینم منحرف می‌شوم.[6] در روايتى مى‏خوانيم: «اگر شخصى شب‏ها را نماز بخواند و روزها را روزه بگيرد و تمام اموالش را در راه خدا بدهد و هر سال به مكه و حج رود، امّا ولى خدا را نشناسد و كارهاى خود را به رهبرى او قرار ندهد، هيچ حقى بر خدا ندارد و اهل ايمان نيست».[7] امامان معصوم معرفت به امام زمان(عج) را جزء لوازم ايمان برشمرده و فرمودند: « لا یَكُونُ الْعَبْدُ مُؤْمِناً حَتَّى يَعْرِفَ الله وَ رَسُولَهُ وَ الْأَئِمَّةَ كُلَّهُمْ وَ إِمَامَ زَمَانِهِ وَ يَرُدَّ إِلَيْهِ وَ يُسَلِّمَ لَه‏؛ [8] بنده خدا مؤمن نباشد تا آنكه خدا و رسولش و همه ائمه و امام زمانش را بشناسد و در امورش به امام زمانش رجوع كند و تسليمش باشد، سپس فرمود: چگونه ممكن است كسى امام آخر را (كه امام زمان اوست) بشناسد و امام اول را نشناسد». امام صادق Aفرمودند: كسى كه براى معرفت امام زمان خود از خانه و شهر خود خارج شود، ولى اجل به او مهلت ندهد، از مصاديق اين آيه است[9]: «وَ مَنْ يُهاجِرْ فِي سَبِيلِ اللهِ يَجِدْ فِي الْأَرْضِ مُراغَماً كَثِيراً وَ سَعَةً وَ مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهاجِراً إِلَى اللهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللهِ وَ كانَ اللهُ غَفُوراً رَحِيماً؛[10]و هر كه در راه خداوند هجرت كند، اقامتگاه‏هاى بسيار همراه با گشايش خواهد يافت و هر كه از خانه‏اش هجرت‏كنان به سوى خدا و پيامبرش خارج شود، سپس مرگ، او را دريابد حتماً پاداش او بر خداوند است و خداوند آمرزنده‏ مهربان است. قرآن کریم در پاسخ به این پرسش که خدا براى چه ما را آفريد؟ می فرماید: مارا براى اين آفریده كه «لِيَعْبُدُونِ»[11]. از ائمه پرسيدند «لِيَعْبُدُونِ» يعنى چه؟ ایشان فرمودند:«ليعرفون» یعنی معرفت پیدا کنید. از آن طرف و در سخنی دیگر امام حسين Aدر پاسخ به این سوال که معرفت خدا چیست، فرمود: « مَعْرِفَة أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُم».[12] يعنى معرفت خدا جز با معرفت امام زمان حاصل نمی‌شود. پس آفرينش براى عبادت خدا است، عبادت خدا هم معرفت خدا مى‏خواهد و در نهایت معرفت خدا هم بستگى دارد به معرفت امام.‏ اگر كسى بخواهد امام شناسى داشته باشد، امام شناسى كامل در زيارت جامعه است كه از امام هادي Aبه ما رسيده است. [1] - « مَنْ يُطِعِ الله وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ الله عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ؛ كسانى كه خدا و رسول را پيروى كنند، آنان با كسانى هستند كه خدا آنها را نعمت داده است، از پيامبران، راستگويان، شهدا و صالحان». سوره نساء، 69 و سوره مريم، 59. [2] - تفسير قمي، ج‏1، ص 29. [3] - بحارالانوار، ج 2، ص 99. [4] - سوره فاتحه، 7. [5] - كمال‏الدين و تمام النعمة، ج 2، ص 409. [6] - كافى، ج 1،ص 337. [7] - تفسير صافى، ج 2، ص 18. [8] - كافي، ج 1، ص 180. [9] - همان، ص 378. [10] - سوره نساء، 100. [11] - سوره ذاریات، 56. [12] - بحارالانوار، ج 5، ص 312. [مجله شماره 44 : - آیه ها و نکته ها] سايت مجله امان - مجله عمومي - ويژه امام زمان عليه السلام


نوشته شده در تاريخ دوشنبه بیست و سوم دی 1392 توسط

  بيعت با امام موعود عجل الله تعالي فرجه الشريف
مهدي يوسفيان*

روز نهم ربيع‌الاول، سال‌روز شروع امامت منجي عالم بشريت، موعود انبياء، پايان بخش طومار حاکميت طاغوت و برقرار کننده حکومت عدل الهي در سرتاسر زمين است. از اين رو مناسب است که در اين زمينه، چند کلمه­اي با هم به گفتگو بنشينيم.

1- خداوند براي انسان، هدفي متعالي و بلند‌مرتبه در نظر گرفته است. رسيدن به اين هدف والا ـ که همان مقام قرب الهي است ـ فقط در مسير عبوديت و بندگي خدا ممکن‌پذير مي­باشد: «يا ايتها النَّفْسُ الْمُطْمَئنَّةُ* ارْجِعِى إِلىَ‏ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً* فَادْخُلىِ فىِ عِبَادِى* وَ ادْخُلىِ جَنَّتىِ».1

2- انسان براي رسيدن به اين مقام بلند و هدف برتر، نيازمند راهنمايي و راهبري حجت­هاي الهي است. از اين رو، خداوند، پيشوايان آسماني را براي دستگيري مردم در اين مسير فرستاد؛ تا هم هدف را به آنان يادآور شوند و هم راه را در قالب شريعت و دين براي آنان معرفي و تبيين کنند. پيامبران؛ هدف را براي مردم بيان کردند: «وَ لَقَدْ بَعَثْنا في‏ كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوت‏؛ ما در هر امتى، رسولى برانگيختيم که خداى يکتا را بپرستيد و از طاغوت اجتناب کنيد».2

آنان وظيفه داشتند علاوه بر معرفي راه و هدف، آن را براي مردم، به روشني تبيين و تفسير کنند: «كَما أَرْسَلْنا فيكُمْ رَسُولاً مِنْكُمْ يَتْلُوا عَلَيْكُمْ آياتِنا وَ يُزَكِّيكُمْ وَ يُعَلِّمُكُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ يُعَلِّمُكُمْ ما لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُون؛ همان‏گونه (که با تغيير قبله، نعمت خود را بر شما کامل کرديم) رسولى از خودتان در ميان شما فرستاديم؛ تا آيات ما را بر شما بخواند و شما را پاک کند و به شما، کتاب و حکمت بياموزد و آنچه را نمى‏دانستيد، به شما ياد دهد‏‏».3 و به آنان بگويند که سرانجامِ خوش و نيک فقط در سايه اطاعت از خدا و رسول، امکان دارد: «وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّات تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ وَ مَنْ يَتَوَلَّ يُعَذِّبْهُ عَذاباً أَليماً».4

3- آخرين پيام‌آور آسماني، حضرت محمدt از طرف خداوند، مبعوث به رسالت شد: «ما كانَ مُحَمَّدٌ أَبا أَحَد مِنْ رِجالِكُمْ وَ لكِنْ رَسُولَ اللهِ وَ خاتَمَ النَّبِيِّينَ وَ كانَ اللهُ بِكُلِّ شَيْ‏ء عَليما»5 و خداوند با او قرآن را نازل کرد تا راهنماي همه مردم جهان باشد: « تَبَارَكَ الَّذِى نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلىَ‏ عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعَالَمِينَ نَذِيرًا»6 و آن را معجزه جاويد او قرار داد «لَّا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِن بَينْ‏ِ يَدَيْهِ وَ لَا مِنْ خَلْفِهِ  تَنزِيلٌ مِّنْ حَكِيم حَمِيد».7

4- از تعابير قرآني استفاده مي­شود عهد امامت، غير از مقام نبوت و بالاتر از آن بوده و به برخي از انبياء عنايت شده است: «وَ إِذِ ابْتَلىَ اِبْرَاهيمَ رَبُّهُ بِكلَمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنىّ‏ِ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَ مِن ذُرِّيَّتىِ  قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظَّالِمِين‏؛ (به خاطر آوريد) هنگامى که خداوند، ابراهيم عليه السلام  را با وسايل گوناگونى آزمود و او به خوبى از عهده اين آزمايش‌ها برآمد، خداوند به او فرمود: «من تو را امام و پيشواى مردم قرار دادم» ابراهيم عليه السلام  عرض کرد: «از دودمان من (نيز امامانى قرار بده)» خداوند فرمود: «پيمان من، به ستمکاران نمى‏رسد (و تنها آن دسته از فرزندان تو که پاک و معصوم باشند، شايسته اين مقامند)».8

5- مقام نبوت و رسالت، مقام ابلاغ وحي و معرفي راه سعادت است. انبيا و رسولان الهي فقط وظيفه داشتند تا مسير بندگي را در قالب دين، براي مردم تبيين کنند؛ خواه مردم آن را بپذيرند و به کار ببندند، و يا رد کنند و به مخالفت بپردازند: «قُلْ أَطيعُوا اللهَ وَ أَطيعُوا الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما عَلَيْهِ ما حُمِّلَ وَ عَلَيْكُمْ ما حُمِّلْتُمْ وَ إِنْ تُطيعُوهُ تَهْتَدُوا وَ ما عَلَى الرَّسُولِ إِلاَّ الْبَلاغُ الْمُبين؛ بگو: «خدا را اطاعت کنيد و از پيامبرش فرمان بريد و اگر سرپيچى نماييد، پيامبر، مسئول اعمال خويش است و شما مسئول اعمال خود! امّا اگر از او اطاعت کنيد، هدايت خواهيد شد؛ و بر پيامبر، چيزى جز رساندن آشکار (پيام الهي) نيست».

اما مقام امامت، مقام رهبري و راهبري و اجراي دين در زندگي مردم است؛ و اين، زماني امکان دارد که مردم، امامت و رهبري امام را بخواهند و با پذيرش حاکميت و سرپرستي او، راه را براي برقراري امامت حجت آسماني هموار کنند.

بنابراين، مردم در بعثت انبياء و ارسال رسولان و ابلاغ وحي، نقشي ندارند، يعني شرط آمدن پيامبر و بيان پيام الهي، خواست و پذيرش مردم نيست؛ ولي براي تحقق رهبري حجت خدا و امامت در جامعه ـ که بخشي از وظايف امام است ـ مردم، نقش تعيين‌کننده دارند؛ يعني اگر مردم نخواهند، امام نمي­تواند در جامعه نقش حکومتي خود را ايفا کند.

6- همراهي و ياري امام و پذيرش مردمي، به دو شرط اساسي وابسته است:

الف) شناخت امام هم به صورت معرفت شخص امام و هم معرفت نسبت به شخصيت و مقام و منزلت او در جهان هستي و نزد خدا؛

ب) بيعت با امام و زمينه‌سازي براي حضور ايشان يعني تعهد به اين که او را ياري کنند، اوامرش را انجام دهند و براي هرگونه فداکاري در راه امام و اوامر او آماده باشند.

نگاهي گذرا به تاريخ صدر اسلام به روشني نقش مردم را در برقراري رهبري جامعه توسط امام، نشان مي‌دهد. عده زيادي از مردم مدينه، با آگاهي از دين اسلام، به آن گرويدند. سپس گروهي از آنان در مراسم حج شرکت کرده و در «عقبه مني» با پيامبر بيعت کرده و مراتب ياري خود را از پيامبر و فداکاري در راه او اعلام کردند. پس از آنکه آمادگي شهر مدينه را براي حضور پيامبر، به ايشان، خبر دادند، مردم مدينه با شنيدن خبر هجرت ايشان، خود را براي استقبال از آن بزرگوار آماده نمودند.

با رحلت پيامبر و کوتاهي مردم، رهبري حکومت از امام علي عليه السلام  گرفته شد و ايشان، 25 سال خانه‌نشين شدند. امام حسن عليه السلام  نيز مجبور به صلح با معاويه شد و امام حسين عليه السلام  در کربلا همراه ياران باوفايش به شهادت رسيد. ساير امامان بزرگوارعليهم السلام  نيز تحت شديدترين فشارهاي حکومت ظالم و فاسد بني‌اميه و بني‌عباس قرار گرفتند تا در نهايت، غيبت آخرين حجت الهي اتفاق افتاد و امام مهدي عجل الله تعالي فرجه الشريف  از ديده­ها پنهان شد.

اکنون که با جايگاه مردم در برقراري حکومت آشنا شديم، مناسب است با دقت بيشتري به فرازهايي از دعاي «عهد»10 توجه کنيم:

«اللَّهُمَّ إِنِّي أُجَدِّدُ لَهُ فِي صَبِيحَةِ يَوْمِي هَذَا وَ مَا عِشْتُ مِنْ أَيَّامِي عَهْداً وَ عَقْداً وَ بَيْعَةً لَهُ فِي عُنُقِي لَا أَحُولُ عَنْهَا وَ لَا أَزُولُ أَبَدا؛ خداوندا! من در صبح امروز و تا زماني که زنده‌ام، عهد و پيمان خود را با امام خويش تجديد مي­كنم، و بيعت او را به گردن مي­گيرم و هيچ گاه آن را از نظر دور نمي­دارم و از ياد نمى‏برم».

اين بيعت لوازمي دارد که با انجام آنها، بيعت، معنا و مفهوم پيدا مي­کند:

«اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي مِنْ أَنْصَارِهِ وَ أَعْوَانِهِ وَ الذَّابِّينَ عَنْهُ وَ الْمُسَارِعِينَ إِلَيْهِ فِي قَضَاءِ حَوَائِجِهِ وَ الْمُحَامِينَ عَنْهُ وَ السَّابِقِينَ إِلَى إِرَادَتِهِ وَ الْمُسْتَشْهَدِينَ بَيْنَ يَدَيْه؛ خداوندا! مرا از ياوران و مدافعين او و کساني كه سعى در انجام مقاصد او دارند و نيز از پشتيبان‏هاى وى و كسانى كه در انجام اراده حضرتش سبقت گرفته‏اند و آنان كه در ركابش شهيد مى‏شوند‏ قرار ده».

با دقت در اين فراز، با لوازم بيعت واقعي آشنا مي­شويم: ياري امام در تحقق اهدافش، دفاع از او و حريم و حرمتش، سرعت داشتن در برآوردن خواسته­هايش، سبقت گرفتن از ديگران در امتثال خواسته‌اش، آمادگي هرگونه فداکاري تا مقام جانفشاني و نثار خون در برابرش.

روز نهم ربيع الاول که سال‌روز امامت حضرت مهدي عجل الله تعالي فرجه الشريف  است، اين نويد را دارد که آخرين حجت الهي و مصلح عالم بشريت، به مقام امامت رسيده است؛ و اگر ما آماده پذيرش و ياري امام باشيم، پرچم عدل الهي ايشان به اهتزاز در خواهد آمد و با ظهور آن بزرگوار، حکومت در اختيار صاحبش قرار گرفته و دوران سبز زندگي انساني براي عموم انسانها تحقق مي­يابد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*. استاد و پژوهشگر مباحث مهدويت.

1. سوره فجر/27-30.

2. سوره نحل/36.

3. سوره بقره/151.

4. سوره فتح/17.

5. سوره احزاب/40.

6. سوره فرقان/1.

7. سوره فصلت/42.

8. سوره بقره/124.

9. سوره نور/54.

10. در مفاتيح الجنان از امام صادق عليه السلام  نقل شده است که هر کس آن را چهل صبح بخواند از ياران قائم عجل الله تعالي فرجه الشريف  خواهد بود.




[مجله شماره 28 : - مناسبت ها]


نوشته شده در تاريخ یکشنبه پانزدهم دی 1392 توسط

پدر مهربان

 

گاهي اوقات، اگر فرزند، با اذيت کردن پدر و مادر، دل آنها را خون کند،

آنها براي تنبيه، او را از خانه بيرون مي‌کنند. اما وقتي هوا تاريک

مي‌شود و فرزند، درب خانه را مي‌کوبد، پدر و مادر چه مي‌کنند؟ شايد به

او بگويند برو، تو را راه نمي‌دهيم. وقتي دفعه دوم زنگ بزند، همان

جواب يا شديدتر را به او بگويند، اما وقتي او بگويد: «کجا بروم؟ جاي

ديگري ندارم»، دل پدر و مادر تکان مي‌خورد. درب را باز مي‌کنند و او

را به خانه راه مي‌دهند.


ما هم بايد به درب خانة پدر واقعي، امام زمان عجل الله تعالي فرجه

الشريف برويم و بگوييم: اگر چه بد هستيم، امّا جا نداريم و غير از تو، کسي پناه ما نيست. امام رضا عليه السلام مي‌فرمايد: «الامام... الوالد الشفيق؛ امام ... پدري است مهربان.»

آقاي يوسفيان ، تمثيلات مهدوي

برگرفته از مجله امان


نوشته شده در تاريخ سه شنبه سوم دی 1392 توسط
Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}